این محرّم عَجــَـب حالِ غریبی دارد!!! 😭

شرم بر من اگر حریم تو

پیش چشمان من شکسته شود…🥲

🖤

مادر؛ ستون عاطفی خانواده

در بحران جنگی

در شرایط بحران جنگی، خانواده‌ها با ترس، اضطراب، فقدان امنیت و گاه آوارگی روبه‌رو می‌شوند. در چنین وضعیتی، مادران معمولاً نخستین افرادی هستند که تلاش می‌کنند آرامش روانی را در خانه حفظ کنند. آن‌ها با رفتارهای حمایتی، گفت‌وگوهای آرام‌بخش و ایجاد حس امنیت، مانع از فروپاشی عاطفی خانواده می‌شوند. کودکانی که در فضای جنگ زندگی می‌کنند، بیش از هر چیز به حس ثبات نیاز دارند و مادران با محبت و حضور مداوم خود می‌توانند این ثبات نسبی را فراهم کنند.

مادران همچنین نقش مهمی در مدیریت استرس اعضای خانواده دارند. وقتی پدر یا دیگر اعضا دچار نگرانی یا خشم می‌شوند، مادر غالباً به‌عنوان محور تعادل عمل می‌کند. او با صبر، فداکاری و توجه به نیازهای روزمره، سعی می‌کند شرایط سخت را قابل تحمل‌تر سازد. این نقش نه‌تنها جنبه احساسی، بلکه جنبه حیاتی نیز دارد؛ زیرا در زمان بحران، حفظ روحیه خانواده می‌تواند بر تصمیم‌گیری‌های درست و ادامه بقا اثر مستقیم بگذارد.

نقش عملی مادران در

تأمین نیازهای اساسی

در بحران جنگی، نیازهای اولیه مانند غذا، آب، دارو و پناهگاه به مسئله‌ای حیاتی تبدیل می‌شود. مادران معمولاً در خط مقدم مدیریت این نیازها قرار دارند. آن‌ها با برنامه‌ریزی، صرفه‌جویی و اولویت‌بندی، تلاش می‌کنند کمترین امکانات را به بهترین شکل میان اعضای خانواده تقسیم کنند. این مدیریت دقیق، به‌ویژه زمانی که منابع محدود است، اهمیت زیادی پیدا می‌کند.

از سوی دیگر، بسیاری از مادران در دوران جنگ مسئول مراقبت از کودکان، سالمندان و بیماران خانواده هستند. این مسئولیت‌ها در شرایط عادی هم سنگین است، اما در زمان جنگ چند برابر می‌شود. مادر باید هم مراقب سلامت جسمی اعضای خانواده باشد و هم از نظر روانی آن‌ها را حمایت کند. در برخی موارد نیز مادران خود به‌عنوان نیروی فعال در جامعه حضور پیدا می‌کنند؛ مثلاً در پخت‌وپز جمعی، کمک‌های داوطلبانه، نگهداری از کودکان دیگران یا مشارکت در امدادرسانی. این حضور فعال نشان می‌دهد که مادران فقط مراقب خانواده نیستند، بلکه می‌توانند در سطح جامعه نیز نقش مؤثر و سازنده داشته باشند.

 مادران؛ نماد مقاومت، امید و

بازسازی پس از جنگ

مادران در شرایط جنگی تنها نگهدارنده زندگی روزمره نیستند، بلکه نماد مقاومت و امید نیز به شمار می‌روند. آن‌ها با وجود سختی‌های فراوان، برای آینده فرزندان خود برنامه‌ریزی می‌کنند و اجازه نمی‌دهند ترس و ناامیدی بر زندگی غلبه کند. بسیاری از کودکان، مفهوم امید و پایداری را از مادران خود می‌آموزند؛ مادری که با وجود ویرانی و فقدان، همچنان به فردا فکر می‌کند.

پس از پایان جنگ نیز نقش مادران ادامه می‌یابد. آنان در فرآیند بازسازی روانی خانواده و جامعه سهم بزرگی دارند. کودکانی که آسیب‌های روحی دیده‌اند، بیش از هر چیز به حمایت عاطفی نیاز دارند و مادر می‌تواند مهم‌ترین عامل ترمیم این زخم‌ها باشد. همچنین مادران با انتقال ارزش‌هایی مانند صبر، همدلی، بخشش و تلاش، در بازسازی اجتماعی نقش بنیادین ایفا می‌کنند.

در مجموع، مادران در بحران جنگی نه‌تنها حافظان خانه و خانواده‌اند، بلکه پایه‌های اصلی تاب‌آوری، امید و بازسازی جامعه محسوب می‌شوند.

برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت یاس سپید مراجعه نمایید.

در عصر دیجیتال امروزه همه انسان‌ها با عکس وفیلم و خبر های استرس زا در مورد جنگ مواجه هستند. صحبت کردن با هر گروه از افراد خانواده مخصوصا کودکان در مورد جنگ کار آسانی نیست.چرا که با انواع واکنش ها وبرخوردها روبرو خواهیم شد .پس باید بدانیم که چگونه با کودکان در باره جنگ رمضان صحبت کنیم ؟

بهترین روش صحبت کردن با کودکان در باره جنگ صادقانه بودن و متناسب با سن کودک،و انتخاب زمان و مکان مناسب است.مثلا زمان صرف وعده غذایی که با خانواده هستیدیا مکانی انتخاب کنید که ه‌کودک احساس آزادی کند.از فرزند بخواهید سوال بپرسد و احساسات ونگرانیش را با شما در بین بگذارد.اما بدانید موقع خواب نباید در این باره صحبت کنید و به نگرانی کودک خود بیفزایید.و از نقاشی ،بازی و داستان گفتن در این باره کمک بگیرید.

پس والدین که حامی کودکان هستند مراقب باشند که استرس و اضطراب خود را به کودک انتقال ندهندچرا که کودکان بیشتر به آرامش نیاز دارند .

 از سن و ظرفیت درک کودک

آغاز کنید

کودکان در سنین مختلف، توانایی‌های متفاوتی برای پردازش اطلاعات دارند. برای کودکان زیر ۷ سال، نیازی به ورود به جزئیات سیاسی یا تاریخی نیست. کافی است بگویید که «بعضی از مردم در جاهای دیگر با هم اختلاف پیدا کرده‌اند و شرایط برای آن‌ها سخت شده است.» اما برای کودکان بزرگ‌تر که ممکن است تصاویر یا اخباری را در مدرسه یا فضای مجازی دیده باشند، باید به سوالات آن‌ها به شکل ساده اما واقعی پاسخ داد. هرگز اطلاعات بیش از حد یا تصاویری که باعث اضطراب شدید می‌شود را در معرض دید آن‌ها قرار ندهید. به یاد داشته باشید که سکوت مطلق هم توصیه نمی‌شود، زیرا کودکان معمولاً متوجه تغییر فضای خانه یا نگرانی بزرگسالان می‌شوند و در نبود توضیح، ذهنشان سناریوهای ترسناک‌تری می‌سازد.

  بر «امنیت و محافظت» تأکید کنید

مهم‌ترین نیاز یک کودک در هنگام شنیدن اخبار ناگوار، اطمینان از امنیت خود و خانواده‌اش است. پس از بیان کلیات، بلافاصله گفتگو را به سمت محیط امن زندگی کودک ببرید. به او اطمینان دهید که «ما اینجا در امنیت هستیم و وظیفه من به عنوان والدین تو این است که از تو مراقبت کنم.» همچنین می‌توانید درباره کارهای مثبتی که انجام می‌دهید صحبت کنید؛ مثلاً اینکه چگونه بزرگسالان در سراسر دنیا در تلاش هستند تا به مردم آسیب‌دیده کمک کنند. تأکید بر وجود «انسان‌های مهربان» و کسانی که برای برقراری صلح تلاش می‌کنند، به کودک کمک می‌کند تا نگاهی متعادل‌تر داشته باشد و بداند که در برابر سختی‌ها، شفقت و یاری‌رسانی نیز وجود دارد.

  احساسات کودک را به رسمیت

بشناسید

ممکن است کودک پس از شنیدن درباره جنگ، دچار ترس، خشم یا حتی کنجکاوی‌های پی‌درپی شود. به جای منع کردن او از ابراز این احساسات، اجازه دهید حرف بزند و بپرسد. اگر کودکتان می‌پرسد «آیا ممکن است برای ما هم اتفاق بیفتد؟»، پاسخ قاطع و آرام بدهید: «نه عزیزم، ما در جای امنی هستیم.» به او اجازه دهید نقاشی بکشد یا درباره نگرانی‌هایش صحبت کند. در این شرایط، حفظ روتین‌های روزمره (مثل ساعت خواب مشخص، بازی و مطالعه) بسیار اهمیت دارد. روتین‌ها به کودک این پیام را می‌دهند که دنیای پیرامون او همچنان قابل پیش‌بینی، منظم و امن است. به خاطر داشته باشید که مراقبت از سلامت روان خودتان نیز مهم است؛ چرا که کودکان به شدت تحت تأثیر اضطراب والدین قرار می‌گیرند. اگر خودتان بیش از حد مضطرب هستید، ابتدا سعی کنید آرامش خود را بازیابید و سپس با کودک صحبت کنید.

برای اطلاعات بیشتر به سایت یاس سپید مراجعه کنید.

این دل بی‌قرار،

خسته از فراق و انتظار،

تنها وارث غدیر را تمنا می‌کند

سلام ای مولای غدیری من

والدین با شناخت نشانه‌های استرس وحمایت های خود می‌تواند از این آسیب‌ها تاحدی جلوگیری کنند.نشانه‌های استرس کودکان در جنگ تحمیلی سوم شامل اختلال در خواب ،کابوس های شبانه،ترس،مشکل در تغذیه ،خشم،و…است.از آنجایی که کودکان از گروه‌های آسیب‌پذیر هستند گروه‌های حمایتی ،خانواده،والدین با ایجاد محیطی شاد،بازی و سرگرمی،ادامه روتین زندگی و…راه درمان را آغاز کنند.کودکان به دنیای بی‌نقص نیاز ندارند بلکه به  والدینی آرام ،مراقبتی پایدارنیازمند هستند تا احساس امنیت و آرامش را با ایجاد اعتماد و اطمینان تجربه کنند.

برای تبیین نشانه‌های استرس در کودکان در بستر شرایط بحرانی جنگ (تحمیلی سوم)، باید توجه داشت که استرس در کودکان، برخلاف بزرگسالان، اغلب نه در قالب کلمات، بلکه در تغییرات رفتاری و جسمانی خود را نشان می‌دهد. در ادامه، این موضوع را در سه محور اصلی بررسی می‌کنیم:

 کالبدِ پریشانی: نشانه‌های

جسمانی و فیزیولوژیک

در دوران جنگ، بدن کودکان نخستین سنگرِ تخلیه اضطراب است. استرس مزمن ناشی از صدای انفجارها، آوارگی یا از دست دادن عزیزان، آستانه تحمل عصبی کودک را به شدت پایین می‌آورد. نشانه‌های جسمانیِ استرس که در کودکانِ این دوره به وفور مشاهده می‌شد، شامل دردهای عصبیِ بدون علت پزشکی مانند سردردها و دل‌دردهای مزمن، لرزش‌های ناگهانی بدن، و اختلالات خواب است. بسیاری از کودکان دچار «شب‌ادراریِ ثانویه» می‌شدند؛ پدیده‌ای که بازگشت به مراحل ابتدایی رشد به دلیل احساس ناامنی عمیق است. بدن کودک در مواجهه با تهدیدِ دائمی، در حالت «جنگ یا گریز» قفل شده و این فشارِ عصبیِ مداوم، سیستم ایمنی و رشدِ متعادل جسمانی آن‌ها را در دوران جنگ به شدت تحلیل می‌برد.

 فروپاشی دنیای بازی: تغییرات

رفتاری و عاطفی

بازی، زبانِ اصلی کودکان برای درک جهان است. در زمان جنگ، استرس باعث می‌شود این زبان دچار دگردیسی شود. نشانه‌های رفتاریِ کودکانِ درگیر در جنگ تحمیلی سوم، اغلب شامل دو قطبِ متضاد بود: یا «انزوای افراطی» و گوشه‌گیری مطلق از همسالان، و یا «پرخاشگری غیرقابل کنترل». کودکانی که استرس شدیدی را تجربه می‌کردند، در بازی‌هایشان مدام صحنه‌های خشونت‌آمیز، ویرانیِ خانه و مرگ را بازآفرینی می‌کردند. این بازی‌ها، راهی ناخودآگاه برای تخلیه فشار روانی بود. علاوه بر این، وابستگی شدیدِ اضطرابی به مراقبان (چسبندگی عاطفی) و ترس از جدایی، از دیگر نشانه‌های بارزی بود که نشان می‌داد کودک برای مقابله با عدم قطعیتِ دنیای پیرامونش، به شدت نیازمند یک تکیه‌گاه روانی است تا از فروپاشیِ درونی‌اش جلوگیری کند.

 اختلال در شناخت: بازگشت به

عقب و افت تحصیلی

استرسِ ناشی از جنگ، ساختارِ شناختیِ کودک را مختل می‌کند. کودکی که در فضای جنگ رشد می‌کند، توانایی تمرکز بر یادگیری را از دست می‌دهد؛ چرا که مغز او تمام انرژی خود را صرف «بقا» می‌کند، نه «رشد». یکی از مهم‌ترین نشانه‌های استرس در این کودکان، «پس‌رفت» در مهارت‌هایی بود که قبلاً کسب کرده بودند؛ برای مثال، کودکانی که صحبت کردنِ روان داشتند، دچار لکنت شدند یا دایره واژگان آن‌ها محدود شد. افت شدید عملکرد تحصیلی، ناتوانی در برقراری ارتباط چشمی و فقدانِ لذت از فعالیت‌های لذت‌بخش (آنهدونیا)، نشانه‌هایی بودند که ثابت می‌کرد استرس، نه تنها روانِ کودک، بلکه آینده و جایگاه اجتماعی او را نیز تحت‌الشعاع قرار داده است.

نتیجه‌گیری

در نهایت، باید پذیرفت که نشانه‌های استرس در کودکانِ جنگ، فریادهایی خاموش برای طلب امنیت هستند. مشاهده این علائم توسط والدین و مربیان، نه به معنای بیماریِ کودک، بلکه بازتابی از یک واقعیت تلخ است که به روانِ لطیف او تحمیل شده است. درمان و التیام این زخم‌های پنهان، نیازمندِ صبرِ بی‌پایان، بازسازیِ محیطِ امنِ عاطفی و فراهم کردن بستری است که در آن، کودک بتواند دوباره اعتماد به نفسِ از دست رفته خود را در دنیای پس از جنگ بازیابد.

برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت یاس سپید مراجعه کنید .

✨رهبر شهید امت رضوان الله علیه:

روز عرفه بهار دعا است،
بهار خشوع و توجه و توسل است،
از این فرصت همهٔ ما باید
ان شاءالله استفاده کنیم.🌱